Blog

Kinderalimentatie of een kinderrekening [familierecht]

Kinderalimentatie of een kinderrekening [familierecht]

03-11-2020

Kinderalimentatie kan op meerdere manieren betaald worden. Maar voordat je tot een concrete betaalafspraak komt, moet je eerst weten wat de gevolgen daarvan zijn.

Deel dit artikel

Naar het overzicht

Kinderalimentatie

De aanleiding voor deze blog is een uitspraak van het Hof Amsterdam die ik onlangs voorbij zag komen en die is gepubliceerd onder de volgende link: https://uitspraken.rechtspraak.nl/inziendocument?id=ECLI:NL:GHAMS:2020:2166

De uitspraak viel me niet alleen op omdat er door de vrouw kennelijk slecht is geprocedeerd, maar met name omdat het een onderwerp aansnijdt dat in mijn praktijk vaak voorkomt. Het gaat dan om de vraag: hoe voorzien ouders in de kosten van hun kinderen?

Behoefte en Tremanormen

Eerst even terug naar de basis. Kinderen hebben een bepaalde behoefte voor hun dagelijkse levensonderhoud. Wat de behoefte van een kind is, wordt afgeleid van het gezinsinkomen waarvan werd geleefd tijdens het huwelijk of de relatie. De Werkgroep Alimentatienormen heeft hiervoor een rapport opgesteld dat richtlijnen bevat die ook wel de ‘Tremanormen’ worden genoemd. Aan de hand van cijfers van het Nibud kan hiermee worden vastgesteld wat de behoefte is van een kind.

De standaard uitgangssituatie: kinderalimentatie

Als vastgesteld is wat de behoefte is van een kind, dan moet worden uitgerekend hoe de ouders daarin ieder voor zich moeten bijdragen. Dit wordt in principe naar rato van het inkomen (de draagkracht) berekend. Het standaard uitgangspunt is dan vervolgens dat de één (doorgaans nog steeds de vader) aan de ander (de moeder) een bedrag betaalt, waarmee de moeder –naar eigen inzicht – in de kosten van de kinderen voorziet. Een enigszins ouderwets maar werkbaar uitgangspunt voor ouders die elkaar vertrouwen in de gedachte dat het geld daadwerkelijk aan de kinderen wordt besteed.

Steeds meer stellen – en met name vaders – hebben echter de behoefte om ook op een andere, namelijk een rechtstreekse manier, in de kosten van de kinderen te voorzien. Vaders geven dan aan dat zij ook wel eens met kinderen willen winkelen, kleding willen kopen of nieuwe voetbalschoenen willen aanschaffen. Mijn antwoord is eigenlijk altijd: ‘zolang je (toekomstige) ex dit goed vindt, kun je deze afspraak maken. Wil je ex het niet en moet de rechtbank beslissen, dan zal de rechtbank het verzoek in principe niet toestaan’. Rechtbanken hanteren namelijk nog steeds de hoofdregel dat de verzorgende ouder de bijdrage ontvangt en dat hij/zij daarmee de uitgaven doet ten behoeve van het kind.

Het alternatief: een kinderrekening of een ‘uitgebreide’ kinderalimentatie

Bij stellen die daarentegen beiden bereid zijn van de standaard af te wijken, zie je dus andere afspraken ontstaan. Een veel voorkomende afspraak is het werken met een kinderrekening. Beide ouders storten dan een bedrag op een kinderrekening waarvan zij beiden uitgaven kunnen doen. Het is overzichtelijk en het is gelijkwaardiger. Het vereist echter wel dat je goed moet kunnen communiceren. Niet iedereen is daartoe in staat.

Ook een tussenvorm is daarom in opmars. In die situatie betaalt de één (laten we opnieuw zeggen: de vader) wel een vast bedrag per maand aan de ander (de moeder), maar dat is dan net iets minder dan hij op grond van de Tremanormen zou moeten voldoen. In plaats daarvan komen de ouders overeen dat de vader bepaalde vaste kosten rechtstreeks betaalt. In bovengenoemde uitspraak waren partijen bijvoorbeeld overeengekomen dat vader elke maand € 300,-- per maand aan kinderalimentatie betaalde aan moeder en dat hij daarnaast de kleding, lidmaatschappen en abonnementen van de kinderen zou betalen.

Wat als het niet werkt?

Op zich een duidelijke afspraak. Maar wat als het niet werkt? Moeder stelde in bovengenoemde uitspraak bijvoorbeeld dat deze regeling, die partijen 4 jaar daarvoor waren overeengekomen, voer was voor discussie tussen partijen. De discussie staat niet nader omschreven in de uitspraak, maar ik kan me voorstellen dat het discussies waren als dat vader volgens moeder wellicht te weinig kleding kocht of niet de juiste kleding kocht. De vrouw klaagde er ook over dat de uitgaven van vader niet structureel waren. Zij wilde zelf de gelden beheren en naar eigen inzicht kunnen besteden. Ze had dus eigenlijk spijt van de gemaakte afspraak en vroeg aan de rechtbank (en later het hof) om vader te veroordelen om meer kinderalimentatie te betalen waarmee zij zelf alle kosten van de kinderen kon betalen.

Oordeel rechtbank en hof

Zowel de rechtbank als het hof wezen het verzoek van de vrouw af. Uit de uitspraak blijkt dat de reden daarvoor niet alleen is dat vader wel degelijk allerlei extra uitgaven aan de kinderen voldeed (en dat hij daarmee een bedrag aan de kinderen uitgaf dat conform hun behoefte was), ook wezen beide instanties erop dat de vrouw niet aannemelijk had gemaakt dat er sprake was van gewijzigde omstandigheden. De wet bepaalt dat slechts bij gewijzigde omstandigheden de alimentatie kan worden gewijzigd. Dat is dus bijvoorbeeld aan de orde als één van de ouders een ander inkomen krijgt of als er nog een kind geboren wordt in een nieuwe relatie. Simpel terugkomen op een afspraak omdat je bij nader inzien vindt dat het niet werkt, is dus niet genoeg.

Wellicht zou een andere rechtbank, als er beter was geprocedeerd en aannemelijk zou zijn gemaakt dat de kinderen echt tekort kwamen (omdat vader niet volledig in hun behoefte zou voorzien) anders hebben geoordeeld. Maar deze uitspraak maakt duidelijk dat je goed moet nadenken wat je afspreekt met elkaar. Een kinderrekening of een verdeling over kosten lijkt een mooie afspraak, maar je moet ook een paar jaar later nog wel allebei achter de regeling kunnen staan.

Ga je of gaan jullie uit elkaar? Of heb je vragen over hoe je in de kosten van kinderen kunt voorzien? Ik help natuurlijk graag. Bel of mail mij dus gerust om nadere informatie.

 
Mr. M.J. (Mirte)
van Lingen
+31 (0)72 515 55 44
+31 (0)72 515 54 93
vanLingen@rensenadvocaten.nl
Meer over Mirte